Bir varmış bir yokmuş…
Uzak diyarlarda, sislerle örtülü bir vadinin kalbinde, kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği bir dağ varmış. Bu dağın eteklerinde ise “Ejderhanın Kalbindeki Göl” adında, maviyle gümüşün birbirine karıştığı büyülü bir göl uzanırmış.
Köy halkı, gölün dibinde yüzyıllardır uyuyan bir ejderhanın yattığına inanırmış. Geceleri suyun üzerinde kıvılcımlar dans eder, sessizce yankılanan bir kalp atışı duyulurmuş. Kimse bunun rüzgâr mı, yoksa ejderhanın nefesi mi olduğunu bilemezmiş.
Bir gün, Lira adında cesur bir kız çocuğu köy meydanında annesine sormuş:
— “Anne, eğer o ejderha kötü değilse neden ondan korkuyoruz?”
Annesi gülümseyip başını okşamış:
— “Korkmak bazen bilmediğini korumaktır, yavrum.”
Ama Lira, bilmediğinden kaçmak yerine onu anlamayı seçmiş.
Ertesi sabah, eline eski bir fener ve köyün yaşlı bilgesinin verdiği haritayı almış. “Gölün kalbi” yazan o nokta, merakını daha da büyütmüş. Gün doğarken sislerin arasından geçip göle varmış. Sular ayna gibi durgunmuş ama içinden ışık hüzmeleri yükseliyormuş.
Bir an, gölün ortasında bir çember parlamış ve içinden kocaman, zümrüt gözlü bir baş yükselmiş. Lira korkmak yerine dizlerinin üstüne çökmüş:
— “Merhaba… Seni uyandırmak istemedim.”
Ejderha, sesi gök gürültüsünü andıran bir tonda konuşmuş:
— “Bin yıldır kimse bu kelimeleri bana söylemedi.”
Gölün yüzeyinde yankılanan sesi, aynı anda hem korkutucu hem huzur vericiydi. Lira’nın kalbi hızla atarken ejderha devam etmiş:
— “İnsanlar, kalbimin içinde sakladığım şeyi anlamadılar. Oysa ben bu gölü, dünyaya ışık taşımak için koruyorum.”
Lira merakla sormuş:
— “Nedir o şey?”
Ejderha yavaşça göğsünü açmış. İçinde, suyun ışığıyla parlayan minik bir taş kalp görünmüş.
— “Bu, insanların unuttuğu umut.” demiş. “Her korkunun içinde biraz da umut vardır. Onu unutanlar beni karanlık sanır.”
Lira sessizce göle eğilmiş, kendi yansımasına bakmış.
— “O zaman seni anlamalarını sağlayacağım.” demiş.
Ejderha gülümsemiş, suların içinde kaybolmuş. Göl yeniden durulmuş ama kalbinden yükselen ışık artık köyün gecelerini aydınlatır olmuş.
O günden sonra köylüler göle “Ejderhanın Kalbindeki Göl” demeye devam etmişler ama artık korkuyla değil, saygıyla. Ve her çocuk, geceleri suyun üzerinde bir ışık gördüğünde, “Lira ejderhaya yine masal anlatıyor olmalı” dermiş.
Bunun gibi kısa masalları okumak için bağlantıya tıklayabilir, masallarımızı sesli olarak dinlemek ve paylaşılan masalları anlık takip etmek için instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
