Bir zamanlar büyük, yemyeşil ağaçlarla dolu güzel bir ormanda küçük bir kirpi yaşardı. Bu kirpinin adı Tikoydu. Tiko çok iyi kalpli, meraklı ve akıllı bir kirpiydi. Fakat Tiko’nun küçük bir sorunu vardı: O biraz çekingen bir kirpiydi.
Ormanda yaşayan diğer hayvanlar gün boyunca birlikte oyun oynar, koşar, zıplar ve kahkahalar atarlardı. Tavşanlar saklambaç oynar, sincaplar ağaçların arasında yarış yapar, kaplumbağalar ise yavaş ama eğlenceli yürüyüşler düzenlerdi.
Tiko ise çoğu zaman biraz uzakta durur ve onları izlerdi. Aslında onların oyunlarına katılmak istiyordu ama içinden hep aynı düşünce geçiyordu.
“Ya beni oyunlarına almak istemezlerse?”
Bu düşünce yüzünden çoğu zaman sessizce yuvasına geri dönerdi.
Bir sabah güneş ormanın üzerine altın gibi ışıklar saçıyordu. Kuşlar ağaç dallarında neşeyle ötüyor, rüzgar yaprakları hafifçe sallıyordu. Tiko yuvasından çıktı ve ormanda yürüyüş yapmaya başladı.
Yürürken karşısına minik tavşan Lili çıktı.
Lili çok neşeli bir tavşandı ve herkesle arkadaş olmayı severdi.
“Merhaba Tiko!” dedi gülümseyerek.
“Biz biraz ileride oyun oynuyoruz. Sen de gelmek ister misin?”
Tiko biraz şaşırdı. Çünkü ilk kez biri onu oyuna davet ediyordu.
Bir an düşündü. Kalbi biraz hızlı atıyordu ama yine de tavşanı takip etmeye karar verdi.
Birlikte ormanın ortasındaki büyük açıklığa geldiler. Orada tavşanlar, sincaplar, kaplumbağalar ve küçük bir tilki birlikte oyun oynuyordu.
Bugün oynadıkları oyun saklambaçtı.
Sincap heyecanla sordu:
“İlk ebe kim olacak?”
Herkes birbirine baktı. Kimse ebe olmak istemiyordu.
Tiko biraz düşündü. İçinden bir ses ona “Denemelisin” diyordu.
Yavaşça elini kaldırdı.
“Ben… deneyebilirim,” dedi utangaç bir şekilde.
Hayvanlar gülümsedi. Çünkü Tiko’nun cesaret gösterdiğini fark etmişlerdi.
Tiko büyük ağacın yanına geçti, gözlerini kapattı ve saymaya başladı.
“Bir… iki… üç…”
Hayvanlar hemen saklanmak için koşuşturmaya başladı. Tavşan çalıların arkasına saklandı, sincap ağaca tırmandı, tilki ise büyük bir kayanın arkasına geçti.
Tiko saymayı bitirdiğinde gözlerini açtı.
Orman çok sessizdi.
Tiko dikkatlice etrafına bakmaya başladı. Yavaş yavaş yürüdü, çalıların arasına baktı ve birden kaplumbağanın kabuğunu gördü.
“Kaplumbağayı buldum!” diye sevinçle bağırdı.
Kaplumbağa gülerek ortaya çıktı.
“Beni hemen buldun! Sen çok iyi bir ebe oldun.”
Tiko çok mutlu olmuştu. Çünkü ilk kez arkadaşlarıyla birlikte oyun oynuyordu.
Bir süre sonra diğer hayvanlar da saklandıkları yerlerden çıktı. Hep birlikte gülmeye başladılar.
Tam o sırada yaşlı ve bilge baykuş ağacın yüksek bir dalından onları izliyordu.
Baykuş Tiko’ya seslendi:
“Sevgili Tiko, bugün çok önemli bir şey yaptın.”
Tiko merakla sordu:
“Ne yaptım?”
Baykuş gülümseyerek cevap verdi:
“Cesaret gösterdin. Cesaret bazen sadece küçük bir adımla başlar.”
Tiko o an baykuşun ne demek istediğini anladı. Bazen korkmak normaldi ama önemli olan denemekti.
O günden sonra Tiko artık çekingen değildi. Her gün arkadaşlarıyla oyun oynuyor, yeni şeyler öğreniyor ve ormanda mutlu bir şekilde yaşıyordu.
Tavşan Lili ile yarışlar yapıyor, sincapla ağaçların altında sohbet ediyor ve kaplumbağayla uzun yürüyüşlere çıkıyordu.
Küçük kirpi Tiko o gün çok önemli bir şey öğrenmişti:
Cesaret, korkmamak değil; korktuğun halde denemektir.
Ve o günden sonra ormanda yaşayan herkes Tiko’nun ne kadar iyi bir arkadaş olduğunu biliyordu.
Masalın Öğrettiği Ders
Bu masal çocuklara önemli bir mesaj verir:
-
Yeni arkadaşlar edinmek için bazen cesur olmak gerekir
-
Denemek, korkmaktan daha iyidir
-
Herkesin içinde küçük bir cesaret kıvılcımı vardır
Bazen sadece küçük bir adım atmak, yeni ve güzel dostlukların başlamasını sağlar.
