Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, gökyüzünde pırıl pırıl parlayan koca bir ay varmış. Bu ay, geceleri köyü aydınlatır, çocuklara huzur dolu uykular fısıldarmış. Ama bir gece, ay aniden kaybolmuş!
Minik bir çocuk varmış, adı Mert. Her gece yatmadan önce pencereye oturur, ayı izler, onunla konuşurmuş.
“Bu gece neden saklandın ay dede?” diye sormuş Mert, battaniyesine sarılarak.
Ama cevap gelmemiş. Ay orada yokmuş.
Ertesi sabah köyde herkes huzursuzmuş. Çiftçiler tarlalarına yol bulamaz, koyunlar yolunu şaşırır olmuş.
“Nereye kayboldu bu ay ışığı?” demiş köyün yaşlısı.
Mert dayanamaz olmuş, karar vermiş ayı bulmaya. Gece olup da herkes uyuyunca fenerini alıp yola çıkmış. Ormanın içinden geçmiş, dereyi aşmış, tepedeki büyük çınarın yanına varmış.
O anda bir hışırtı duymuş. Yaprakların arasından ince bir ses yükselmiş:
“Psst! Beni mi arıyorsun?”
Mert gözlerini kocaman açmış. Önünde parlayan bir ışık topu belirivermiş. Bu, ayın küçük bir parçasıymış!
“Sen… ay ışığı mısın?” diye fısıldamış Mert.
“Işığım çalındı,” demiş top, “Bulut cadısı kıskandı beni, karanlık olsun diye ışığımı sakladı.”
Mert cesaretle sormuş: “Işığını nasıl geri alabiliriz?”
“Içten gelen bir kahkaha yeter,” demiş ay ışığı.
Mert bir kahkaha atmış ki ne kahkaha! Orman çınlamış, baykuşlar bile gülmüş.
Bir anda gökyüzü aydınlanmış, ay eski yerine dönmüş. Mert eve dönerken gülümseyerek mırıldanmış:
“Demek bazen karanlığı aydınlatmak için sadece bir kahkaha gerekirmiş…”
Ve o günden sonra, ay her gece daha da parlak gülümsemiş.
Bunun gibi daha fazla masal için kısa masallara bakabilir, instagramdan (Masal Okuma) bizleri takip edebilirsiniz.
