Bir varmış, bir yokmuş. Sıcacık, topraktan bir yuvanın içinde annesiyle yaşayan Maviş adında minik bir tavşan varmış. Adı gibi gözleri de masmaviymiş. Maviş uyumayı çok severmiş ama geceden birazcık korkarmış.
Ay dede gökyüzüne tırmanmış, yıldızlar göz kırpmaya başlamıştı. Anne Tavşan, Maviş’i yatağına yatırmış ve ona en sevdiği papatya ninnisini söylemişti. Maviş tam uykuya dalacakken dışarıdan bir ses duyuldu.
“Vııızzz… vııııızzzzz…”
Maviş gözlerini kocaman açtı ve korkuyla yorganın altına saklandı.
“Anneciğim! Anneciğim!” diye seslendi titreyen bir sesle.
Annesi hemen yanına geldi, ona sımsıkı sarıldı.
“Ne oldu benim Maviş’im? Neden korktun güzel yavrum?”
“Duy-duymuyor musun anne? Dışarıda biri var. Çok garip bir ses çıkarıyor. ‘Vııızzz’ yapıyor!”
Anne Tavşan şefkatle gülümsedi. Maviş’in başını okşadı.
“Ah benim meraklı tavşanım. O korkulacak bir şey değil ki. O, Rüzgâr Dede.”
“Rüzgâr Dede mi?” diye fısıldadı Maviş. “Ne yapıyor ki dışarıda?”
“Rüzgâr Dede, ağaçların yapraklarına ninni söylüyor. Onların da uyuması gerek, değil mi? Bak, dinle… ‘Uyu benim güzel yaprağım, vıız vıız’ diyor. Sence de çok tatlı bir ninni değil mi?”
Maviş dikkatle dinledi. Gerçekten de ses artık o kadar korkutucu gelmiyordu. Tıpkı bir şarkı gibiydi. Tam rahatlamıştı ki, bu sefer başka bir ses duyuldu.
“Cırr… cırr… cırr cırr!”
Maviş yine korkuyla annesine sokuldu.
“Anne! Bu başkaymış! Bu kesinlikle bir canavar! Çok gürültücü!”
Anne Tavşan kıkırdadı.
“Hayır Maviş’im, o bir canavar değil. O, Cırcır Böceği. Kendisi gecenin müzisyenidir.”
“Müzisyen mi?” diye sordu Maviş şaşkınlıkla.
“Evet! Küçücük bir kemanı var. Bütün gece arkadaşları için en neşeli şarkıları çalar. ‘Cırr cırr’ diyerek dans etmelerini sağlar. İstersen biz de patilerimizle ona eşlik edebiliriz.”
Anne Tavşan, yatağın kenarına patileriyle yavaşça vurarak “cırr cırr” sesini taklit etti. Maviş’in çok hoşuna gitmişti. O da minicik patisiyle annesine katıldı. Artık bu ses de ona eğlenceli geliyordu.
Derken, uzaktan ve derinden bir ses daha geldi.
“Huu… Huu… Huuu…”
Maviş bu sesten diğerleri kadar korkmamıştı ama yine de merak etti.
“Peki bu kim anneciğim? Sesi çok uykulu geliyor.”
Annesi, Maviş’i kucağına alıp yuvanın penceresine götürdü. Dışarıda, en büyük ağacın dalına konmuş, gözleri kocaman bir baykuş duruyordu.
“İşte o da Bilge Baykuş,” diye fısıldadı annesi. “Bütün gün uyur, gece olunca uyanır.”
“Neden?”
“Çünkü onun çok önemli bir görevi var. Gökyüzündeki bütün yıldızları tek tek sayar. Hiçbiri kaybolmasın diye onları kontrol eder. ‘Huuu, huuu, bütün yıldızlarım burada mı?’ diye seslenir. Yıldızlar da ona cevap olarak daha parlak yanıp sönerler.”
Maviş, pencereden gökyüzüne baktı. Yıldızlar gerçekten de pırıl pırıl parlıyordu. Bilge Baykuş onlara göz kulak olduğu için kendisini güvende hissetti.
Artık dışarıdan gelen sesler ona korkunç gelmiyordu. Rüzgâr Dede’nin ninnisi, Cırcır Böceği’nin kemanı ve Bilge Baykuş’un yıldızları sayan sesi… Hepsi bir araya gelince sanki harika bir orkestra gibiydi. Geceye özel, huzur dolu bir müzik yapıyorlardı.
Maviş esnedi.
“Anneciğim, sanırım gecenin müziği benim de uykumu getirdi.”
Anne Tavşan onu tekrar yatağına yatırdı. Üzerini örttü ve yanağına bir öpücük kondurdu.
“İyi geceler benim cesur Maviş’im. Gecenin sesleri sana en güzel rüyaları getirsin.”
Maviş gözlerini kapattı. Artık korkmuyordu. Vızıldayan rüzgârı, cırlayan böceği ve hu-hulayan baykuşu dinleyerek, tatlı bir uykuya daldı. O geceden sonra, gecenin sesleri onun en iyi arkadaşları oldu.
Gecenin Sesleri Masalı: Meraklı Tavşan Maviş masalına benzeyen bebek masallarını okumak için bağlantıya tıklayabilir, masallarımızı sesli olarak dinlemek ve paylaşılan masalları anlık takip etmek için instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
