Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün en parlak gecelerinde, ay ışığını penceresinden izlemeyi çok seven minik bir kız çocuğu varmış. Adı Elif’miş. Her gece uyumadan önce, tavandaki yıldız şeklindeki gece lambasını kapatır, yorganına sıkıca sarılır ve gökyüzüne bakarmış. Çünkü o, ay ışığının yalnızca parlamadığını, aynı zamanda şarkılar fısıldadığını da duyarmış.
Bir akşam, ay ışığı odasına yine pırıl pırıl süzülürken, Elif başını yastıktan kaldırmış ve fısıldamış:
— Ayışığı, bana bu gece de şarkı söyleyecek misin?
Tam o sırada odanın içinde incecik, melodik bir ses yankılanmış:
— Elbette küçük dostum. Ama bu gece sana sadece şarkı değil, bir sır da getirdim.
Elif şaşkınlıkla gözlerini açmış. Karşısında, ışıl ışıl parlayan minik bir figür belirmiş. İncecik kanatları olan bu varlık, sanki ayın kalbinden kopmuş bir ışık damlasına benziyormuş.
— Sen… kimsin? diye sormuş Elif.
— Ben Ayışığı’nın Şarkıcısıyım, adım Lira. Geceleri ışık getiririm, masallara şarkılar dokurum.
Elif heyecanla yatağında doğrulmuş.
— Demek gerçekten duyduğum şarkılar senden geliyordu!
Lira gülümseyerek kanatlarını çırpmış.
— Evet, ama herkes duyamaz. Yalnızca kalbinde hayaller taşıyanlar bu şarkıyı işitebilir.
O gece Elif, Lira’nın melodileri eşliğinde uykuya dalmış. Ama sabaha karşı uyandığında, odasında hâlâ parlayan küçücük bir ışık noktası olduğunu fark etmiş.
Ertesi gece Elif, sabırsızlıkla yatağına girmiş. Gözlerini kapar kapamaz Lira ışıl ışıl belirmiş.
— Elif, benimle gelmek ister misin? diye sormuş.
— Nereye?
— Ayışığının gizli şarkısını bulmaya.
Elif biraz ürkmüş ama merakı daha ağır basmış. “Tamam” demiş ve Lira’nın kanatlarından yayılan ışığa tutunmuş. Bir anda kendini gökyüzüne yükselirken bulmuş.
Evlerin çatıları küçülmüş, yıldızlar ise daha da yakınlaşmış. Elif’in saçları rüzgârla dans ediyormuş. Gözlerini kamaştıran beyaz bir ışıltının içinde, ayın kucağına doğru yol almışlar.
Ayın yüzeyinde, pırıl pırıl merdivenler belirmiş. Elif ve Lira basamaklardan çıkmış, en tepeye vardıklarında dev bir gümüş kapı açılmış. Kapının ardında yüzlerce küçük ışık damlası, bir araya gelmiş ve bir koro gibi şarkı söylüyormuş.
— İşte, Ayışığının Gizli Şarkısı burada saklı, demiş Lira.
Elif kulak kesilmiş. Her bir nota, kalbine huzur ve güven veriyormuş. O an, karanlığın aslında korkutucu değil, masalsı bir sır perdesi olduğunu anlamış.
Birden bire gökyüzü bulutlarla kaplanmış, şarkılar kesilmiş. Lira endişeyle fısıldamış:
— Karanlık Uykucu geldi…
Elif merakla etrafa bakmış. Derinlerden, siyah bir gölge süzülüp yaklaşmış. Kocaman, dalgalı pelerinli bu gölge aslında korkutucu değilmiş, daha çok yorgun bir dev gibi görünüyormuş.
— Kim rahatsız ediyor benim sessizliğimi? diye gürlemiş dev.
Elif cesaretle öne çıkmış.
— Benim adım Elif. Şarkıları dinlemek istiyorum. Neden onları susturuyorsun?
Karanlık Uykucu biraz duraksamış.
— Çünkü herkes karanlıktan korkuyor. Ben onların uykusunu derinleştirmek isterim, ama insanlar benden ürküyor.
Elif yumuşak bir sesle söylemiş:
— Belki de korkmalarının sebebi seni tanımamalarıdır. Eğer şarkılarla birlikte gelirsen, insanlar hem uyur hem de mutlu olur.
Uykucu ilk defa gülümsemiş. Yüzü aydınlanınca gökyüzündeki bulutlar dağılıvermiş. Şarkılar yeniden başlamış, ama bu kez daha derin ve huzurlu bir tınıyla… Çünkü karanlık ve ışık ilk defa birlikte söylemişler.
Dönüş ve Vedalaşma
Gece bitmeye yaklaşırken, Lira Elif’in elini tutmuş.
— Artık dönme vakti. Ama unutma, bundan sonra her ay ışığında bu şarkıyı duyabileceksin.
Elif gözlerini kapatmış, odasına geri dönmüş. Sabah olduğunda, annesi ona seslenmiş:
— Elif, gece çok güzel uyudun, yüzünde kocaman bir gülümseme var.
Elif ise içinden fısıldamış:
— Çünkü ayışığı bana şarkı söyledi.
O günden sonra, Elif karanlıktan hiç korkmamış. Her uykuya daldığında gökyüzündeki şarkıyı duyduğunu bilmiş. Ve masal da burada bitmiş.
