Bir zamanlar, sadece geceleri canlanan ve yapraklarının yıldız ışığıyla parladığı gizemli bir orman varmış. Bu ormanın adı Sessizışık Ormanıymış. Gündüzleri sıradan görünürmüş; ama gece olunca, ağaçların yaprakları birer birer ışıldar, gökyüzünden dökülen yıldızlar gibi parlamaya başlarmış.
Ormanın kalbinde, küçük ama cesur bir sincap yaşarmış. Adı Tilli’ymiş. Tilli çok meraklıymış ama bir huyu varmış: uyumayı hiç sevmezmiş.
Ne zaman güneş batıp orman sessizleşse, Tilli “Yine mi gece oldu! Ne sıkıcı…” dermiş. Oysa tüm dostları geceleri dinlenir, sabah erkenden uyanıp oyunlara başlarmış.
Bir akşam, Tilli en iyi arkadaşı olan kirpi Tunoya söyleniyormuş:
“Uyumak niye bu kadar önemli ki? Kaçıracak ne çok şey var. Ay ışığında dans eden yaprakları izlemek varken uyumak mı olur!”
Tuno gözlerini ovuşturmuş, esnemiş ve mırıldanmış:
“Ama Tilli, gece uyumazsan sabah hiçbir enerjin kalmaz. Ve… bazı sırlar sadece uykuda açığa çıkar.”
Tilli bir an duraksamış. “Sırlar mı? Ne sırları?”
Tuno yavaşça gözlerini kapatırken cevaplamış:
“Sadece uykuda görebileceğin, yıldız yaprakların fısıldadığı sırlar…”
Tilli bu sözleri düşünmüş. Gerçekten de geceleri yaprakların parlarken hafifçe hışırdadığını fark etmişti. Ama o sesi sadece rüzgâr sanmıştı. Ya gerçekten bir şey fısıldıyorlarsa?
O gece, ilk kez yatağına merakla uzanmış. Gözlerini kapatmış, kulaklarını yaprakların sesine vermiş.
“Tilli… gel bizimle…”
Bir fısıltı duymuş. Gözlerini kapalı tutmuş ama kalbinde bir sıcaklık hissetmiş. Sanki yapraklar onu çağırıyormuş.
Birden kendini yapraklardan oluşmuş bir köprünün üstünde bulmuş. Altında yıldızlardan bir nehir akıyormuş. Nehirden çıkan ışık huzmeleri dans ediyor, gökyüzüne yükseliyormuş. Köprünün sonunda uzun boylu, yaprak saçlı bir varlık onu bekliyormuş: Rüya Bekçisi.
“Hoş geldin Tilli,” demiş nazikçe. “Sen ilk kez geldin buraya, değil mi?”
Tilli gözlerini büyütmüş, heyecanla başını sallamış.
“Evet… Burası… muhteşem!”
Rüya Bekçisi gülümsemiş:
“Her gece, çocuklar uykularına daldıkça bu köprü açılır. Yalnızca kalbi merakla dolu olanlar geçebilir.”
Tilli gözlerine inanamıyormuş. Rüya Nehri’nin üstünde uçan kitaplar, konuşan yıldızlar ve müzikle büyüyen çiçekler varmış.
“Bunlar… hayal değil mi?” diye sormuş.
“Hayal ama gerçek gibi hissettiren türden. Uykunun büyüsü buradadır. Dinlenirken kalbin özgürce keşfeder.”
O gece, Tilli yıldızları birleştirerek hikâyeler yazmış, rüya yapraklarıyla salıncakta sallanmış, bir ninni rüzgarının üstünde uçmuş. Ve sabah olmadan yavaşça uykunun içinden gerçek dünyaya dönmüş.
Sabah ilk ışıklar ormana düştüğünde Tilli uyandığında yüzünde tatlı bir gülümseme varmış.
Tuno yanına gelmiş ve merakla sormuş:
“Peki? Gördün mü yıldız yaprakların sırrını?”
Tilli heyecanla başını sallamış.
“Evet! Rüya Nehri’nden geçtim. Rüya Bekçisi’yle konuştum. Uyumak… düşündüğümden çok daha güzelmiş!”
O günden sonra Tilli artık geceleri sabırsızlıkla beklemiş. Çünkü uyku onun için artık sadece dinlenmek değil, yıldız yaprakların çağırdığı büyülü bir yolculukmuş.
Ve her gece Sessizışık Ormanı’nda yıldızlar parıldarken, bir sincap usulca gözlerini kapatır, kulaklarını fısıltılara açar ve rüyaların içine doğru bir yaprak gibi süzülürmüş.
Yıldız Yaprakların Arasındaki Sır masalına benzeyen uzun masallar okumak için bağlantıya tıklayabilir, masallarımızı sesli olarak dinlemek ve paylaşılan masalları anlık takip etmek için instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
Tatlı Düşler İçin Bir Nefeslik Söz
Gecenin yumuşak sesi kulaklarında,
Bir yaprak gibi bırak kendini rüyaya…
Gözlerini kapat, çünkü seni de bekliyor
Yıldız yaprakların arkasındaki dünya…
